1. Merakınızın peşinden gidin
‘Benim özel bir yeteneğim yok. Yalnızca tutkulu bir meraklıyım.’
Sizin merakınızı çeken nedir? Neyi en çok merak ediyorsunuz? Benim merak ettiğim neden bazı insanların başarılı olup bazılarının olamadığıdır. Bu yüzden yıllarca başarı üzerine çalıştım. Merakınızın peşinden giderseniz başarıya ulaşırsınız.

2. Azim paha biçilmezdir
‘Çok zeki olduğumdan değil, sorunlarla uğraşmaktan vazgeçmediğimden başarıyorum.’
Belirlediğiniz yolun sonuna ulaşacak kadar sabırlı mısınız? Posta pullarının gideceği yere varasıya kadar mektuba yapışıp kalmasından ötürü çok değerli olduğu söylenir. Posta pulu gibi olun ve başladığınız işi bitirin.

3. Bugüne odaklanın
‘Güzel bir kızı öperken düzgün araba kullanan birisi, öpücüğe hak ettiği dikkati vermiyor demektir.’
İki atı aynı anda süremezsiniz. Bir şeyler yapabilirsiniz ama her şeyi yapamazsınız. Şimdiye odaklanın ve bütün enerjinizi şu anda yaptığınız işe verin.

4. Hayal gücü güç verir
‘Hayal gücü her şeydir. Sizi bekleyen güzelliklerin önizlemesi gibidir. Hayal gücü bilgiden daha önemlidir.’
Hayal gücünüz geleceğinizi belirler. Einstein şöyle der: ‘Zekanın gerçek göstergesi hayal gücüdür, bilgi değil’. Bu yüzden hayal gücünüzün hantallaşmasına izin vermeyin.’

5. Hata yapın
‘Hiç hata yapmamış bir insan yeni bir şey denememiş demektir.’
Hata yapmaktan korkmayın. Eğer nasıl okuyacağınızı bilirseniz hatalar sizi daha iyi bir konuma getirebilir. Başarılı olmak istiyorsanız yaptığınız hataları üçe katlayın.

6. Anı yaşayın
‘Ben geleceği hiç düşünmem, ne de olsa gelecektir.’
Geleceği ayarlamanın tek yolu olabilidiğiniz kadar şimdide olmaktır. Şu anda dünü ya da yarını değiştiremezsiniz. Önemli olan tek an şimdidir.

7. Değer yaratın
‘Başarılı olmaya değil, değerli olmaya çalışın.’
Zamanınızı başarılı olmak için harcamayın, değerler yaratın. Eğer değerli olursanız başarı kendiliğinden gelecektir.

8. Farklı sonuçlar beklemeyin
‘Delilik: Aynı şeyleri tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemek.’
Hergün aynı rutinde yaşayarak farklı görünmeyi bekleyemezsiniz. Hayatınızın değişmesini istiyorsanız kendinizi değiştirmelisiniz.

9. Bilgi deneyimden gelir
‘Bilgi malumat değildir. Bilmenin tek yolu deneyimlemektir.’
Bir konuyu tartışabilirsiniz ama bu size sadece felsefi bir anlayış kazandırır. Bir konuyu bilmek istiyorsanız onu deneyimlemelisiniz.

10. Kuralları öğrenin, daha iyi oynayın
‘Oyunun kurallarını öğrenmek zorundasınız. Böylece herkesten iyi oynayabilirsiniz.’

Yapmanız gereken iki şey var. Birincisi oynadığınız oyunun kurallarını öğrenmek. İkincisi ise oyunu herkesten iyi oynamayı istemek. Bu iki şeyi yaparsanız başarı sizinle olur!

Seyyid Burhaneddin Tırmızi’nin Kayseri’ye gittikten sonra henüz bir yıl geçmemişken vefat etmesi üzerine, Mevlana Celaleddin beş sene sürecek bir yalnızlık ve bekleyiş devresine girmişti. Ne var ki bu özlem dolu yalnızlık, çok mutlu bir sonla noktalanacak, 1244′te Şems-i Tebrizi’nin Konya’ya gelmesiyle bitmiş olacaktı. (Bkz. Vakkasoğlu, Vehbi, Önce Alkışladılar Sonra Öldürdüler, İstanbul, 2001, s. 101) Fakat Konya’daki bu ilk buluşmadan daha evvel bir rivayete göre Mevlana 30 yaşında iken, Şam’da acayip kıyafetli bir adam onun yanına gelerek elini öpmüş ve “Alemin sarrafı beni tanı” dedikten sonra birden bire kalabalığın içine karışıp kaybolmuştur. (Bkz. Alkan, Ercan, İki Deniz, Keşkul, Haziran, 2004, sayı 1, s. 22)

Nihayet 1244 Ekimi yani 26 Cemaziyelahir, 642 tarihinde Mevlana, 38 Şems 60 yaşında iken Konya’daki ilk karşılaşmaları gerçekleşir. Artık beklenen zaman gelmiş ve kaderin önceden örülmüş tuğlaları zahirde de yerli yerine oturmaya başlamıştır. Başka bir ifade ile yanmak üzere hazırlanmış aşk çırası, Şems’in ateşiyle buluşmuştur. Konya’daki bu ilk karşılaşmalarında aralarında şöyle bir diyalog geçer:

“Şems: Hz Muhammed mi büyüktür Bayezid-i Bistami mi?

Mevlana: Elbette Muhammed (a.s.) bütün enbiya ve evliyanın büyüğüdür.

Şems: Peki ama Hz Muhammed: “Yarabbi seni tenzih ederim. Biz seni gereğince bilemedik. Sana günde yetmiş kere istiğfar ederim” buyurduğu halde Bayezid: “Kendimi noksan sıfatlardan arıtırım. Makamım ne kadar yüce ki cübbemin içinde Allah’tan gayrı varlık yok” demektedir buna ne buyrulur.

Mevlana: Bu tabiidir. Çünkü Allah’ın mahbubu Muhammed (a.s.) günde yetmiş makam aşıyor ve ulaştığı her makamda önceki bilgisinden istiğfar ediyor. “Ey bizim idrakimizden üstün olan Allah biz Seni gereğince bilemedik” diyordu. Bayezid ise bir makam aştı, bir tecelli ile kendinden geçti. Daha fazlasına eremediği için taştı ve öyle yerli yersiz söylendi.” (Kabaklı, a.g.e., s. 30,31)

Bu karşılaşmayla Mevlana ve Şems arasındaki dostluğun temelleri atılmış oldu. Mevlana, Şems Konya’ya geldikten sonra artık dersi ve vaazı bırakmış, onun emriyle semaya koyulmuş, şiir söylemeye başlamıştı. Söylediği şiirler ise, görüntüde din sınırlarını adamakıllı aşmaktaydı. Bu durum karşısında Mevlana’nın sevenleri kıskançlık gösteriyor, Şems’in büyü ve telkin ile onu yoldan çıkardığını düşünüyorlardı. Şems’in sohbetlerinde bulunanlar, bu coşkun erin sözlerine asla tahammül edemiyorlardı. Bütün bunlar Mevlana’yı yoldan çıkaran, belki de onlarca dinsiz imansız eden Şems’in aleyhine bir cereyan meydana getirmişti. Fakat Şems-i Tebrizî onların davranışlarına hiç aldırmıyor, art arda pervasızca tok sözlerini sarf etmeye devam ediyordu. Özellikle de Mevlana’nın eski çevresine karşı kırıcı ve hırçın davranışlar sergiliyordu. Aşk ve cezbe haline giren Mevlana ise, Şems’i etrafındaki herkese üstün tuttuğunu söylüyor ve onun dostluğunu hiçbir şeye değişemeyeceğini çeşitli ortamlarda defalarca dile getiriyordu. Hatta Şems’i kötülemek için kendisine gelenlere de gücenmekteydi. (Bkz. Gölpınarlı, a.g.e. s. 13; Kabaklı, a.g.e. s. 42, 43)

Anlaşılan odur ki, Mevlana Şems’ten sonra hayli değişmiştir fakat bu değişimin bir anda olduğu söylenemez. Sezai Karakoç bu “değişim” konusunda şöyle söylemektedir: “Kimileri sanır ki Mevlana’da belli bir andan sonra ansızın büyük bir değişiklik olmuş, birden bire olduğundan bambaşka bir Mevlana doğmuştur. Oysa hiç bir değişim ve oluşum birden bire olmaz. Derinlerde görünmeyen planda, yavaş ve uzun bir hazırlanma dönemi olur. Bir deprem gibi. Biz sanırız ki deprem ansızın olur.” (Karakoç, Sezai, Mevlana, İstanbul, 1999, s. 20)

Mevlana’daki değişim beraberinde birçok problemleri de getirmişti. Zira Mevlana’nın etrafında Güneş’i kıskanan müritleri bulunmaktaydı ve onlar istiyordu ki Güneş sadece kendilerine ışık versin. Oysa Güneş herkesi aydınlatmaya yeterdi. Derken günler geceleri kovalıyor ve Konya’daki Şems aleyhtarlığı giderek artıyordu. Mevlana’nın oğlu Sultan Veled, Şems’e karşı oluşan Konya’daki nefret tufanını ve olumsuz propaganda cereyanını “İbtida Name”de şöyle anlatır: “Hepsi de kınamaya koyuldu. Gerçekten haberi olmayan ve bir sürüye benzeyen o müritler birbirlerine; neden şeyhimiz, onun gibi birisine kapılsın da bizden yüz çevirsin? Hepimiz kişizadeyiz, ona kuluz, köleyiz, aşığız. Bizce onun Tanrı mazharı olduğunda şüphe yok, ondan birçok keremler gördük. Gördüklerimizi, az kişi görmüştür. Her kulak öyle sözler duyamaz. Doğan kuşu gibi avlandık, ona birçok avlar getirdik. Mevlana, bizim yüzümüzden tanındı. Dostu sevindi, düşmanı kahroldu. Bu böyleyken kim oluyor bu Şemseddin ki şeyhimiz, ona alındı, yüzümüze bile bakmıyor. Artık yüzünü göremez olduk. Büyücü müdür nedir? Sihirle kendisini şeyhe sevdirdi. Ne aslı belli ne nesli… Nereli olduğunu bile layığıyla bilmiyoruz. Halk vaazdan mahrum oldu, kutlu talihimiz döndü diyorlardı. Bazen Şemseddin’i gördükçe kılıçlarına el atıyor, yüzüne karşı sövüyorlardı. Hepsi Şemseddin’in Konya’dan gitmesini yahut ölmesini bekliyordu.” (Gölpınarlı, a.g.e., s. 13,14)

Şems, kendisine karşı oluşan nefretin Konya’da yayılması üzerine 15 Şubat 1246′da Mevlana’ya haber vermeden ansızın ortadan kayboldu. Bu sefer de hicran ateşi ile yanıp kavrulan Mevlana, ayrılığın acısıyla inlemeye başlamıştı. Böylece şairliğinin de yakıcı devresine girmiş oldu. Derken bir gün, bu acıya su serpecek bir mektup geldi, mektup Şems’ten gelmekteydi. Şam’da olduğu anlaşılan Şems’e bir mektup da Mevlana yazdı ve mektubu oğlu Sultan Veled’e vererek ona gönderdi. Uğurlarken de oğluna “Git onu çağır, kendisini incitenler çoktan pişman oldular, ben ise yokluğuna dayanamıyorum. Lütfetsin gelsin artık” diye söylemişti.

Sultan Veled mektubu yerine ulaştırdı ve Şems’i de alarak Konya’ya geri döndü. 8 Mayıs 1247 tarihinde Şems’in Konya’ya dönüşüyle Mevlana’nın hasret gözyaşları dinmiş ve yerini sevinç gözyaşlarına bırakmıştı. Acı dolu o ayrılık günleri artık geride kalmıştı fakat ne yazıktı ki bu kavuşma anı çok uzun sürmeyecekti. Çünkü Şems’e karşı kurulan kin ve nifak kazanları, yeniden kaynatılmaya başlanmıştı. (Bkz. Kabaklı, a.g.e., s. 43, 44)

Şemsin ikinci kayboluşu ise birincisinden çok daha muammalıdır. Onun sırrolması konusunda çok değişik rivayetler olmakla birlikte Şems’in nasıl kaybolduğu konusu halen gizemini sürdürmektedir. Sultan Veled’in İbtida Name’sinde ve Eflaki’nin Menakib’ül Arifin’de bu konudaki bazı rivayetlere yer verilmiştir.

Kaynaklar incelendiğinde bu esrarengiz kayboluşun kesin olmamakla birlikte şöyle gerçekleşmiş olabileceği düşünülmektedir: “Bir gece Mevlana ile otururken, dışarıdan biri onu çağırdı. Şems kendisini katle davet ettiklerini söyleyerek çıktı. Dışarıda pusu kurulmuştu. Bıçak üşürerek öldürmek istediler, lakin Şems bir nara atınca, içlerinde Mevlana’nın ortanca oğlu Alaaddin de bulunan o cemaat bihuş oldular; akılları başlarına geldiği zaman yerde birkaç damla kan gördüler. Ondan sonra bir daha Şems’in izi bulunamadı.” (Vakkasoğlu, a.g.e., s. 102)

Gölpınarlı ise olayı şöyle anlatır: “1247 yılı Aralık ayının beşinci Perşembe günü, İçlerinde Mevlana’nın oğlu Alaaddin’in de bulunduğu yedi kişi, Şems’e bir pusu kurdular; onu öldürüp cesedini battal bir kuyuya attılar. Sonradan bunu duyan Sultan Veled bir gece bazı dostlarıyla gidip cesedi kuyudan çıkardı.” (Gölpınarlı, a.g.e., s. 15)

“Mevlana Şemseddin’i inciten bu küçük oğlunu affedememişti. Küskünlük ve nefretinin ne kadar uzun sürüldüğüne bakılsın ki, Şems’in vefatından on beş yıl sonra 1262′ de ölen Alaaddin’in cenazesinde bulunmamış, namazını da kılmamıştı. Eflaki; Ancak ölümünden bir hayli sonra oğlunun mezarı başına gittiğini, kireçle sıvanmış kabri üzerine “Yarabbi! Senden yalnız iyilik sahipleri kerem umarsa; / Mücrim olanlar kime dayansın, kime sığınsın?” diye Arapça bir beyit yazdığını ayrıca ‘Mana aleminde Şemseddin’i gördüm, Alaaddin ile barıştı onu bağışladı. O da rahmete kavuşanlar arasına girdi’ dediğini nakletmektedir.” (Kabaklı, a.g.e., s. 36)

Mevlana ve Şems ikilisinin birbirine olan bağlılıkları o dereceye ulaşmıştır ki, Şems’in vefatından sonra yaşanan şu olay bunu en güzel şekilde ortaya koyar: “Bir gün Mevlana’ya birisi ‘Şems’i gördüm’ diye haber verir. Bu haberden sonra Mevlana üstünde bulunan feraceyi ona bağışlar. Hizmetinde bulunan kimseler bu şahsın yalan söylediğini, böyle bir şeyin olmasının imkânsızlığını her ne kadar belirtirlerse de Hazreti Mevlana ‘Bu Feraceyi onun söylemiş olduğu yalana bağışlıyorum. Şayet dosttan doğru bir haber getirmiş olsaydı canımı bile verirdim’ diye mukabelede bulunur.” (Alkan, a.g.e., s. 24)

Şems’in bu hazin kayboluşu sadece Mevlana’yı hüzünlere gark etmemiş, asırlar sonrasında yaşayan sevenlerinin de içlerinin oyulmasına neden olmuştu. Bu esrarengiz veliyi hiç görmedikleri halde seven birçok insanı da acı ile karışık bir düşünme evresine sevk etmişti. Neticede sırroluşunun mahiyeti her ne olursa olsun, onu Mevlana ile buluşturan da, ondan ayıran ve muammalı bir şekilde kaybolmasına sebep olan da kader ipini elinde tutan Cenab-ı Mevla’ydı. Bu hikâye burada bitmeyecek, bu ayrılık böyle yarım kalmayacaktır. Belki de bambaşka bir ortamda, bambaşka bir şekilde neşeli bir kavuşma ile nihayetlenecektir.

Geçmişini, acılarını ve hayal kırıklıklarını değiştiremem, ne de gelecekte olacakları.
Ama yardım etmek için yanında olabilirim.

Ayağının kaymasını engelleyemem.
Ama düşmemen ve tutunman için sana elimi uzatabilirim.

Eğlencelerin, zaferlerin, başarıların ve Mutluluğun benim değil.
Ama bunları neşe içinde seninle paylaşabilirim.

Hayatta yapman için aldığın kararlar benim değil, yargılarında.
Ama sana destek olabilir, cesaret verebilir ve istediğinde yardım edebilirim.

Yollarımızın, değerlerimizin, ikimizin ayrı düşmesini Engelleyemem.
Ama senin için dua edebilir, seninle konuşabilir ve tartışabilirim.

Kalbinin kırılmasını ve acı çekmeni önleyemem.
Ama seninle birlikte ağlayabilir, kırık parçaları toplamak ve yerine koymak için yardım edebilirim.

Sana kim olduğunu söyleyemem.
Ama senin kardeşin ve DOSTun olabilirim..

Mevlana

Beynimizin Yalnızca % 10’unu Kullandığımız Söylencesi
Öncelikle sorunuzun başında belirttiğiniz varsayıma göz atalım isterseniz: “Beynimizin çok düşük bir yüzdesini kullanırız.” Yaklaşık bir asır önce ortaya atılan bu iddianın kaynağı bazı bilim insanlarının söylem ve bulgularının yanlış yorumlanıp çarpıtılmasına dayanıyor. Bugün, sinir bilim ve beyin görüntüleme tekniklerindeki gelişmeler öyle gösteriyor ki, beynimizdeki tüm sinirler çeşitli eylemler sırasında aktive oluyor. Daha açık bir deyişle, kullanmadığımız herhangi bir sinir ağı bulunmuyor. Konuyla ilgili bir başka yaklaşımsa sinir hücrelerinin herhangi bir uyarıcı almadıklarında dejenere olarak işlevselliklerini kaybediyor olma özellikleri. Örneğin, görsel sistem. Gelişmenin erken dönemlerinde göz sinirleri yeterli uyarıcıya maruz bırakılmadıklarında görme yetisi kayboluyor. Benzer şekilde, eğer ki beynimizde kullanılmayan sinir ağları bulunsaydı, işlevselliklerini kaybetmiş olmalarını beklememiz gerekirdi. Fizyolojik kanıtlar bir yana, iddia evrimle de uyuşmuyor. Aktif olmayan, hayatta kalma mücadelemize katılmayan sinir ağları içeren büyük bir beyin evrimsel gelişimle de bağdaşmıyor.

ANCAK

Olgun haldeki sinir hücrelerinin (yani bilgi depolayan nöronların) kendi kendilerini yenileyebilme özelliklerini yitirmiş olmaları gibi bir durum söz konusu. Bu nedenle de, herhangi bir darbe ya da yaşlanma sonucu kaybedilen sinirler beyin kapasitesini doğal olarak olumsuz yönde etkiliyor.

Beyindeki Sinir Hücreleri Gerçekten de Kendilerini Yenileme Yetisinden Yoksun mu?
Beyindeki sinir hücrelerinin kendilerini yenileyebilme yetisinden yoksun olduklarını gösteren çalışmaların öncüsü 1960’larda yaptığı çalışmalarla ismini duyuran bir sinir bilimci: Dr. Pasko Rakic. Nitekim felç ya da diğer beyin zedelenmelerinde hastaların kaybettikleri konuşma ve yürüme gibi yetileri daha sonradan tekrar edinememeleri de bu bulguları destekler nitelikte. Ancak başlangıcı 1965 yılında sıçanlar üzerinde yapılan deneylere dayanan ve son yıllarda hız kazanan bir takım çalışmalar, beyindeki bazı bölgelerde sinir hücrelerinin yenilenebildiğini gösteriyor. Özellikle de belleksel işlevleri olan hippokampüs bölgesi ile makaklar üzerinde çalışılan üst düzey bilişsel işlemlerden sorumlu ve evrimsel gelişimde son sırada yer alan düşünme, koklama ve duyma ile ilişkili korteks bölgelerinin kök hücreler sayesinde sinirsel yönden yenilenebildikleri bulgular arasında. Ancak bilim insanları, bu çalışma sonuçlarının Alzheimer ya da Parkinson gibi sinir hücreleri kaybı içeren bir takım hastalıkların tedavisinde kullanılabilmesi için klinik ve uygulamaya yönelik daha çok çalışma yapılması gerektiğini söylüyorlar.

Gelelim Sentrozomlarla Sinir Hücreleri Arasındaki İlişkiye…
Sinir hücresinin başka bir hücre üretme olasılığının kalmadığı gelişim aşamasında sentrozoma rastlanmıyor. Her ne kadar bazı araştırmacılar, yaralanmaların olduğu birtakım yetişkin beyni bölgelerinde sentrozoma rastlamış olduklarını rapor etmişlerse de sonraki araştırmalar bu bulguları pek de kanıtlar nitelikte değil. Sinir hücreleri, gelişim dönemleri içerisinde özelleştikçe, çoğalma yetilerini de kaybediyorlar. Bölünme yetisinin yitiminin, meydana gelebilecek bölünmelerin, mevcut sinaps ağlarının da bozulmasına yol açabileceğinden evrilmiş olabileceği düşünülüyor.

Sinir Hücrelerinde Sentrozom Görevi Görebilecek Bir Yapı Oluşturulursa, Kendilerini Yenileyebilme Özelliğini Edinebilirler mi?
Eğer ki sinir hücrelerine böyle bir müdahalede bulunacak olursak, tekrar bölünebilme özelliği kazanacaklardır. Ancak uzmanlar, bu yöntemin tıp uygulamalarında niçin kullanılamayacağına dair iki önemli noktaya işaret ediyorlar:
1.) Eğer ki, sentrozom yapısını kaybetmiş bir hücrede bu yapıyı tekrar oluşturursak, hücre kontrolsüzce çoğalmaya başlıyor. Tıpkı kanser hücreleri gibi. Bu nedenle de bu uygulama, tümör oluşumlarına yol açıyor.
2.) Eğer ki, sentrozom yapısı yalnızca embriyonal dönemde korunan hücrelerde (örneğin, sinir hücreleri) bu yapı müdahale ile sürekli hale getirilirse, hücreler özelleşme durumu göstermiyorlar. Çünkü hücrelerdeki özelleşme, sentrozom yapısının kaybından sonra gerçekleşiyor.

Kaynak : Tübitak – İnci Ayhan

Yakılacak Mektuplar 24

Varlığında can bulduğum merhaba. Yine can çekişiyor aydınlıklar. Gece devralmaya başladı nöbetini. İnce bir sızı gibi girdi sensizlik her gece biraz daha yabancılaşan odama. Duvarlara anlattığım öykülerde hep sen oluyorsun. Sen oluyorsun rüyalarımda yalnızlığımı paylaşan. Yıldızlara okuduğum şiirler birer birer göktaşı olup dökülmeye başladılar. Belli ki çekemez oldu gökyüzü hasretin bunca ağırlığını. Susuzluğumdan gayrı sıkıntım yok şimdilerde. Susuzluğumsa hepten senden yana.

Sayılı günler tez geçer diyorlar ya, yalanmış teselliye varan bu sözler. Geçmiyor, geçmiyor takvimlerin hoyratlığı

Sensizlik tez geçsin diye dilekler diliyorum. Mum yakmak bana göre değil biliyorsun. Ondandır yatırlara gitmeyişim. Ağaçlara çaput bağlayıp, gözyaşımı kristal şişelerde saklamayışım ondan.

Dertler paylaşıldıkça azalırmış. Paylaşmak istemeyişim senden gelen dertlere aşina oluşumdandır.

Yine paylaşıldı varlığı alemin. Tapu kayıtlarına düşmedi adımız. Tamı tamına hasretin kaldı bana. Bir sen, bir ben, bir de senden kalan ince bir sızı…

Var olasın ey sevgili.

Mehmet Taş

Yakılacak Metuplar 31

Bıktım sabahı olmayan gecelerin soğuk yüzünü seyretmekten. Bıktım, boş duvarların arsız sırıtışlarından, kaş çatışlarından. Umut ekmekten, hüzün biçmekten bıktım.

Gidişin soğuk bir kış gecesiydi. Buz kesilmişti kaldırımlar, buz kesilmişti bedenim. O zaman biliyordum dönmeyeceğini. O zaman biliyordum bütün yolların çıkmaza uzandığını. Ama bir umut, kücüçük de olsa bir umut kalsın içimde istemiştim. Kaldı mı sence.?

Bir haber yollayacaktın, bir selam, bir mektup, ya da geri döneceğin umudu saklayan bir işaret. Hani nerede?

Zaman, çok acımasız. Her derde ilaç derlerdi de inanırdım. Zaman ilaç değilmiş derdime. Bir yok oluşun, kahroluşun takvimlerdeki yansımasıymış zaman.

Uzun gecelerde sana şiirler yazardım. Kelimelere hece hece sevda yükler de yıldızların ürkek titreyişlerinde sana yollardım. Şimdi ne şiir yazıyorum, ne de yıldızları seyrediyorum. Yok artık kelimelerin eski gücü, yok yıldızların ürkek titreyişi. Yok, yok, yok. Sen yoksun ya, yaşamak için sebep yok.

Gittin. Bir koyu yalnızlığa mahkûm ettin beni.

Gittin, sıyrıldım dünya nimetlerinden. Bir berduş, bir ayyaş, bir dilenciyim şimdi sevda şehrinin soğuk kaldırımlarında.

Üşüyorum canparem,

Yalnızım canparem

Korkuyorum canparem.

Sen gelmesen de bir selam, bir mektup, bir haber de mi yollayamazsın.

Ölüyorum canparem.

Mehmet Taş

Aynı kitapta bir Bağdat, bir Semerkand, bir Boston geziniyordum. Farklı karakterlerin dillerinden yazılar dinliyordum. Şems’in kırk kuralı, gönlü geniş ve ruhu gezgin sufi meşreplilerin kırk kuralı, kırk hakikati ve insana aşkın bile bile yanmak olduğunu, aşkın ilahi, insani ya da başka bir şey için değil başlı başına bir dünya oluşundan bahsedişini… Etkilenmemek elde değildi.
- ”Aşksız geçen bir ömür beyhude yaşanmıştır.”
Diyordu Şems. Birçok fikrim vardı aşkla ilgili ama hep en üzücü olanı, aşkın acı verdiğini düşünürdüm. Bu yönden kitap bakış açımı oldukça değiştirdi. Şems’in ucunda ölüm olduğunu bilerek Konya’ya gelmesi, Ella’nın her şeyi bırakıp Amerika’dan ayrılıp aşk uğruna bilmediği bir memlekete gitmesi üstelik âşık olduğu adamın az ömrü kaldığını bildiği halde yinede her şeyden vazgeçmesi. Etkilenmemek elde değildi.
- “Tasavvuf seni senden alır, seni sana sensiz verir”
Beni benden aldılar… Kitap arşivlik bitirip yeniden aynı heyecanla okunacak kadar başarılı. Bende özü yakalamama sebep oldu, kendimi keşfettim ve aşktan kaçmak yerine aşkı aramaya karar verdim.
Âşıkların şeriatı da Allah’tır, mezhebi de…

Kaynak: http://www.renklidergi.com/kultur-sanat/kitap/Elif-Safak-Ask

Uzun zamandır düşünüpte bi türlü yapmadığım, hatta yapmamakta ayak dirediğim bir şeyi şu andan itibaren yapmaya başlamış bulunuyorum. Evet, artık web sayfamı faal hale getiriyorum. Buradan düşündüklerimi, beğendiklerimi ve yaptığım şeyleri paylaşacağım. Bu insanlık için belki küçük bir adım ama ben yinede atıyorum bu adımı…

Bilgenin de dediği gibi;  ”Her uzun yol bir adımla başlar…”

Görüşmek üzere